B.N.5

ผ่านไปอีก...หนึ่งปี  แล้วคับทั่น!

             ครบวาระ..ทนและทุกข์  สนุกไม่มี  อีกปีแล้วเรา

ขนาดมือ ยังไม่มีแรง มาพิมพ์ชื่อ blog เลยปล่อยว่างไปหลายเดือนจ้า

มีเพียง "หนังสือ " เป็นทั้งเพื่อนและที่พึ่ง  เสียอย่างเดียว เวลานอนทับมันเจ็บน่ะ

เวลามาย้อนคิดถึงตัวเอง  คนอะไรเกิดมาทั้งนี้   มีชีวิตได้แค่เนี๊ย! ก็จะหมดเวลาอยู่ในโลกใบนี้ซะแล้ว

เสียดายเวลาจริงๆ  น่าจะทำตัวให้เป็นประโยชน์กว่านี้  โลกภายนอกสวยงามและกว้างใหญ่  เหตุไฉน

โลกของฉันสีเทาแต่เล็กกระจิ๋วเท่านี้นะ

           นึกถึงเพื่อนๆ  ป่านนี้เป็นไงมั่งไม่รู้  ส่วนใหญ่ยังทำงานในโรงพยาบาล คงต้องป้องกันไข้หวัดสายพันธุ์

ใหม่กันอย่างเต็มที่ คงไม่มีใครโชคร้ายติดหวัดมานะ  ....ภาวนา  สาธุ 

           เดือนนี้ เดือนเกิด วันพระ  อดไปวัดเลย ถูกห้ามไม่ให้ไป    เพราะมีคนเยอะ เดี๋ยวติดหวัด  ดูเถอะ! คนจะ

ไปทำบุญ  ยังมีมารผจญ  ไม่กลัวติดหวัดหรอก  กลัวไม่ได้ทำบุญมากกว่าจ้า !

จำไว้ในความทรงจำเลยเรา  สงกรานต์ปีนี้....

           เจอข่าวม๊อบทุกวัน! ใจแกว่งซะ เขาปิดถนนหลายสาย กลัวว่าจะไปรดน้ำดำหัวคุณพ่อคุณแม่ที่บางกะปิไม่ได้  โชคช่วยจ้า  พอดีวันที่ 14 เมษา. เค้าส่งม๊อบกลับบ้านไป(ดีนะ ไม่ได้ส่งกลับบ้านเก่า)      

           ปีนี้มีอะไรที่กังขา ค้างคาใจมาหลายปี ว่าตัวเรานี้หนาเกิดตอนตีหนึ่งกว่าๆๆ เท่าไร กันแน่ ตามใบเกิดรึเปล่า  เพราะเหตุการณ์นั้นมันนานมาก เกือบเป็นประวัติศาสตร์ไปแล้ว (อายุมากขนาดไหนเนี่ย)   สมัยนั้นไม่ได้ไปโรงพยาบาลง่ายๆเหมือนสมัยนี้ ต้องไปตาม ผดุงครรภ์มาทำคลอดให้ที่บ้าน  ที่น่าแปลกใจปนดีใจ ก็คือว่า คุณพ่อได้จดบันทึกไว้ ไม่ น่าเชื่อเลย(เหมือนบริจิตโจนส์ไดอารี่อะป่าว)

       คุณพ่อเขียนว่า " ไปรับหมอมาตั้งแต่ตอนเย็น แล้วได้ลูกสาวคนแรกตอนตีหนึ่ง คลอดไม่ยากเท่าไร "

       แหม!คุณพ่อรู้ได้ไง ถามคุณแม่ดูบอกว่า เราตัวใหญ่ หัวก็โตด้วย(น่าอายมะ)        สงกรานต์ปีนี้ เลยได้รับพร แถมได้ดูไดอารี่พ.ศ........ (อะไรม่ายบอก)  เป็นปีที่เรา เกิด อดภูมิใจไม่ได้ที่คุณพ่อเราเป็นคนละเอียด จดบันทึกทุกวันจนเดี๋ยวนี้อายุเกือบ 80 แล้วนะ  ยังจดบันทึกอยู่เลย  เสียดายลูกสาวคนแรกคนนี้ขี้เกียจจัง วันๆทำอะไรมั่งก็ไม่ ค่อยได้จำ   เมื่ออาทิตย์ที่แล้วทานข้าวกับอะไรก็จำไม่ได้ซะแล้ว.........

ลมหนาวมา.....กระชากความทรงจำ(ของใครบางคน)?

ดู MV เสียงหัวใจวันไร้เธอ...ของ ปาน  ธนพร ซะ นะจ๊ะ

แหงนมองดู  หมู่ดาว ..ที่พราวฟ้า

          เฝ้ามองหา...จันทร์ดวงนี้  ที่คิดถึง

                    เห็นท้องฟ้า...โอบหมู่ดาว  เฝ้าคำนึง

ถึงครั้งหนึ่ง...เคยมองเจ้า  อย่างสุขใจ

             มาคืนนี้... จันทร์เจ้า  เหลือเพียงเสี้ยว

                     ช่างโดดเดี่ยว...ไร้เรี่ยวแรง และใจหาย

                                    เคยถามจันทร์...ฝันถึงดาว  คราวจากไกล

                                             ที่เหลือไว้  เพียงอาลัย  ให้จดจำ......

สงสัยจังว่า จะมีใครเชยเท่าเรามั๊ยเนี่ย  ไม่รู้ว่ามีเรื่อด่วนนักท่องเที่ยว(Chaophraya express for tourist) อะไรทำนองนี้ เห็นเขียนไว้ข้างเรือ  ค่าเรือถู๊กถูก.....จากท่าสาทรไปนนทบุรี แค่ 22 บาท  ใครที่เครียดๆ(อย่างผู้เขียน) วันๆขึ้นแต่รถ น้ำมันก็แพง เมื่อก่อนเดินทางไปศิริราชโดย taxi ไปกลับก็เกือบ 300 บาท   ไม่รวมค่า shopping ที่วังหลังด้วยอีก3แสนกว่า(สตางค์) ขอแนะนำ โดยไม่ค่าสปอนไม่ค่อยฉลาด(เซ่อ)ร์ใดๆทั้งสิ้น แต่ถ้ามีคนให้ก็จำใจ......รับจ้า  บรรยากาศดีมากๆ เรื่อด่วนสมชื่อ ระบบความปลอดภัยใช้ได้ มีชูชีพอยู่ใต้เก้าอี้ เหมือนในเครื่องบินเลย แต่ยังไม่ได้ลองดึงออกมาดู ไม่รู้ว่าผูกติดไว้หรือเปล่า คราวหน้าจะลองดึงออกมาดูนะ  แถมมีไกด์ช่าง speak บรรยายแบบเสียงในฟิล์ม เป็นภาษาอังกฤษ ได้รับรู้ประวัติศาสตร์ของสถานที่ต่างๆสองฝั่ง บ้านเราเอง แต่เป็นภาษาประกิต ......นั่งคิดตาม  อ้าว! อ้อ! เหรอ! อยู่ในใจ  ทำไมตูถึงไม่รู้น้า......ใครที่จะหนีรถติด ค่าน้ำมันหรือค่ารถแพง ลองมานั่งเรื่อดู มีเด็กถามว่า ทำไมไม่พูดว่าไปขี่เรือล่ะ?  อ้าว!ล่ะสิ....ด้วยไหวพริบ ตอบไปทันทีว่า ขี่รถ เราขึ้นไปขับได้นะจ๊ะ  แต่เรือเนี่ย ขึ้นไปขี่ไม่ได้จ้า ขาไม่กว้างพอ  ....เห็นเด็กอึ้งไป  สงสัยจะเข้าใจ เห็นภาพพจน์มั๊ง อ้อ! อีกอย่าง  ตามประสาคนช่างสงสัยมาแต่กำเนิด เห็นเรือลำยาวๆ หางกุดๆ เค้าเรียกกันกว่า เรือหางยาว ไกด์แปลว่า Long Tail Boat ทำไม๊ทำไม ไม่มีฝรั่งหรือต่างชาติไหน สงสัยกันบ้างเลยหรือเนี่ย หัวเรือมันต่างหากที่ย๊าวยาว แล้วทำไมต้องยาวมากขนาดนั้นด้วย หรือจะใช้หลักไดนามิก กลศาสตร์ใดๆ เพื่อให้ลู่ลม อันนี้ก็ม่ายรู้จะไปถามใครน่ะ   ถามดาวก็แล้วกัน

กำลังจะไปหาแม่น่ะ.......

เสียงเพลง...แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง ลอยมาตามลม

วันนี้วันหยุด ...เพื่อให้มีเวลาระลึกถึงแม่ของเรา

ใครที่เคยเป็นลูกแล้วได้เป็นแม่แล้ว...ย่อมเข้าใจความรู้สึกดี

ไม่ว่าแม่..จะเป็นอย่างไร ท่านคือ แม่ของเรา

ขอให้แม่ทุกคน....ที่ยอมเสียสละให้กำเนิดลูกมา

มีความสุขและภูมิใจในฐานะผู้ที่ให้กำเนิดมนุษยชาติ........

         รักแม่......จาก  ลูกปู

      ย่างเข้าเดือนบุญแล้ว  พอดีฝนก็เริ่มโปรยปราย

หนักบ้าง เบาบ้าง........ทำให้นึกถึงเพลงๆนึง

เคยฟังมานานแล้ว......แต่ยังชอบอยู่นะ

     หลังจากทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน   ขอนอนพักหน่อย...

มองออกไปนอกหน้าต่าง   วันนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม

     สายฝนเริ่มโปรยปราย    ใบไม้ไหว...เปียกชุ่ม

ฉันหลับตา.....กรีดสายฝนที่เอ่อล้น  ให้ไหลไปพร้อมกัน

http://www.youtube.com/watch?v=4T5juQcCp38&feature=related

ฝน 

....เบิร์ด กับ ฮาร์ท

อยากจะลืมใครสักคน
เมื่อหยาดฝนพร่างพรมพริ้วมา
สายน้ำที่ร่วงหล่น ปนเคล้าหยาดน้ำตา
กลับไปคิดถึงครา แรกที่เราพบกัน..
มรสุมที่หาดสีทอง นำเราสองให้ปองรักกัน
ฟ้าคำรามเธอกลัว ตัวของเราหนาวสั่น
สื่อดวงตาสัมพันธ์ อบอุ่นพลันสองเรา
**ความรักเราเคยสดชื่น แล้วใยแปรเป็นอื่น
เหลือแต่ความขื่นขมระทม เมื่อลมพายุหอบฝนมา
เธอไม่ยอมบอกเหตุผลใดใด
ปล่อยฉันไว้กลางฝน

มาบัดนี้ยามฟ้าหม่น ราวกับดลให้ตรมฤทัย
รู้เป็นเพียงอากาศ แต่ไม่อาจห้ามใจ
อยากมีเธอชิดใกล้ แต่เธอคงไม่คืน
(ซ้ำ**)
(ซ้ำ*)
ที่เธอลาฉันไป...ที่เธอลาฉันไป...ที่เธอลาฉันไป

คน... หนึ่งคน เท่านั้น..เอง

วัน....ที่คนหนึ่งคน  เช่นกัน

เคยคิดว่าคง เจ็บเพียงคงไม่นาน

แล้วสักวัน...ก็หายดี

คน... หนึ่งคนเท่านั้น..เอง

ใจก็ยัง....ไม่ลืมซักที

ถึงแม้ เวลา.... ผ่านเดือนพ้นปี  

ก็ยังเป็นดังเคยเป็น

ทำไม แค่คน คนเดียว  

ทำให้เจ็บช้ำ.... ได้นานเหลือเกิน

ไม่เข้าใจ ทำไม...ทำไม

ใจไม่เคยจะคิดเลย   จะมีสักวันที่เจ็บช้ำใจ

ต้องทุกข์และทนอยู่ไม่รู้คลาย

.......เพราะว่า...คนเพียงคนเดียว

พูดไม่ออก....http://www.youtube.com/watch?v=Ay8GvSSPkew

ทั้งที่รู้....จบไปแล้ว     รู้ทั้งรู้.....ว่าไม่รัก
ยังจะอยาก...พูดจาทักทาย....เมื่อเจอ
รู้ว่าเขาไม่เปลี่ยนใจ...... รู้ทั้งรู้เขาไม่แคร์
ยังอุตส่าห์......แอบเผลอคิดเพ้อฝันไป
ไม่เคยจำ... ไม่เข้าใจเหตุใดยังรักและฝังใจ
ที่เขาทำมันโหดร้าย...........
เปลี่ยนตัวเอง ........ปรับตัวเองก็ยังทำไม่ได้
ก็คำว่ารักมันค้างมันคาในใจ......... ก็ยังหวั่นไหวในใจอยู่ดี

บอกตัวเองทุกวัน......ให้หันไปทางอื่น
เวลาที่เขานั้นเข้ามา .......

บอกตัวเองซ้ำๆ .......เลิกทำเป็นคนเจ้าน้ำตา
อย่าเสียดายเวลา
อย่าให้เขารู้ว่าเราไม่เปลี่ยนจากเดิม

พยายามจะตัดใจ.........ตัดปัญหาให้พันไป
แต่ก็ทำไม่ได้เลยสักที
คิดถึงเขาอยู่เสมอ..........อยากให้เขาอยู่ตรงนี้
ได้แต่คิดทั้งๆ ที่มันไม่มีทาง

* บอกตัวเองทุกวัน .........ให้หันไปทางอื่น
เวลาที่เขานั้นเข้ามา
บอกตัวเองซ้ำๆ .......เลิกทำเป็นคนเจ้าน้ำตา
อย่าเสียดายเวลา
อย่าให้เขารู้ว่าเราไม่เปลี่ยนจากเดิม ..

http://www.youtube.com/watch?v=uhxpdILAmY8&feature=related

Deep Blue