ก้าวสู่....จุดจบ

posted on 19 Jul 2009 10:37 by roselyn

ผ่านไปอีก...หนึ่งปี  แล้วคับทั่น!

             ครบวาระ..ทนและทุกข์  สนุกไม่มี  อีกปีแล้วเรา

ขนาดมือ ยังไม่มีแรง มาพิมพ์ชื่อ blog เลยปล่อยว่างไปหลายเดือนจ้า

มีเพียง "หนังสือ " เป็นทั้งเพื่อนและที่พึ่ง  เสียอย่างเดียว เวลานอนทับมันเจ็บน่ะ

เวลามาย้อนคิดถึงตัวเอง  คนอะไรเกิดมาทั้งนี้   มีชีวิตได้แค่เนี๊ย! ก็จะหมดเวลาอยู่ในโลกใบนี้ซะแล้ว

เสียดายเวลาจริงๆ  น่าจะทำตัวให้เป็นประโยชน์กว่านี้  โลกภายนอกสวยงามและกว้างใหญ่  เหตุไฉน

โลกของฉันสีเทาแต่เล็กกระจิ๋วเท่านี้นะ

           นึกถึงเพื่อนๆ  ป่านนี้เป็นไงมั่งไม่รู้  ส่วนใหญ่ยังทำงานในโรงพยาบาล คงต้องป้องกันไข้หวัดสายพันธุ์

ใหม่กันอย่างเต็มที่ คงไม่มีใครโชคร้ายติดหวัดมานะ  ....ภาวนา  สาธุ 

           เดือนนี้ เดือนเกิด วันพระ  อดไปวัดเลย ถูกห้ามไม่ให้ไป    เพราะมีคนเยอะ เดี๋ยวติดหวัด  ดูเถอะ! คนจะ

ไปทำบุญ  ยังมีมารผจญ  ไม่กลัวติดหวัดหรอก  กลัวไม่ได้ทำบุญมากกว่าจ้า !

ไดอารี่....ของพ่อ

posted on 16 Apr 2009 18:18 by roselyn

จำไว้ในความทรงจำเลยเรา  สงกรานต์ปีนี้....

           เจอข่าวม๊อบทุกวัน! ใจแกว่งซะ เขาปิดถนนหลายสาย กลัวว่าจะไปรดน้ำดำหัวคุณพ่อคุณแม่ที่บางกะปิไม่ได้  โชคช่วยจ้า  พอดีวันที่ 14 เมษา. เค้าส่งม๊อบกลับบ้านไป(ดีนะ ไม่ได้ส่งกลับบ้านเก่า)      

           ปีนี้มีอะไรที่กังขา ค้างคาใจมาหลายปี ว่าตัวเรานี้หนาเกิดตอนตีหนึ่งกว่าๆๆ เท่าไร กันแน่ ตามใบเกิดรึเปล่า  เพราะเหตุการณ์นั้นมันนานมาก เกือบเป็นประวัติศาสตร์ไปแล้ว (อายุมากขนาดไหนเนี่ย)   สมัยนั้นไม่ได้ไปโรงพยาบาลง่ายๆเหมือนสมัยนี้ ต้องไปตาม ผดุงครรภ์มาทำคลอดให้ที่บ้าน  ที่น่าแปลกใจปนดีใจ ก็คือว่า คุณพ่อได้จดบันทึกไว้ ไม่ น่าเชื่อเลย(เหมือนบริจิตโจนส์ไดอารี่อะป่าว)

       คุณพ่อเขียนว่า " ไปรับหมอมาตั้งแต่ตอนเย็น แล้วได้ลูกสาวคนแรกตอนตีหนึ่ง คลอดไม่ยากเท่าไร "

       แหม!คุณพ่อรู้ได้ไง ถามคุณแม่ดูบอกว่า เราตัวใหญ่ หัวก็โตด้วย(น่าอายมะ)        สงกรานต์ปีนี้ เลยได้รับพร แถมได้ดูไดอารี่พ.ศ........ (อะไรม่ายบอก)  เป็นปีที่เรา เกิด อดภูมิใจไม่ได้ที่คุณพ่อเราเป็นคนละเอียด จดบันทึกทุกวันจนเดี๋ยวนี้อายุเกือบ 80 แล้วนะ  ยังจดบันทึกอยู่เลย  เสียดายลูกสาวคนแรกคนนี้ขี้เกียจจัง วันๆทำอะไรมั่งก็ไม่ ค่อยได้จำ   เมื่ออาทิตย์ที่แล้วทานข้าวกับอะไรก็จำไม่ได้ซะแล้ว.........

ลมหนาวมา.....กระชากความทรงจำ(ของใครบางคน)?

 

ต้องอยู่ยังไง ต้องทนต้องทำอะไรยังไง
ชีวิตที่มีแต่ลมหายใจ มืดมน อ้างว้างและว่างเปล่า
ยังเดินยิ่งเคว้ง ทุกครั้งที่กอดตัวเองยิ่งหนาว
แค่ลมพัดเบาๆ ร้าวหัวใจ ดั่งเหมือนจะดับไปกับแสงตะวัน

* เธออยู่ที่ใหน ความรักเราตายแล้วหรือ
ไขว่คว้าไม่เจอสักมือ เฝ้ารออย่างท้อใจ ทำได้เพียงเท่านั้น
เรียกเธอซ้ำๆ หมื่นแสนล้านคำทุกวัน
เผื่อเธอซึ้งถึงความร้าวราน เธอจะเดินกลับมา

หายใจช้าๆ หัวใจเต้นเบากว่าเดิมช้าๆ
ไม่มีเรี่ยวแรงจะเช็ดน้ำตา ฉันทำได้เพียงแค่ร้องไห้
ยิ่งลืมยิ่งช้ำ สุดท้ายคำตอบคือทำไม่ไหว
แอบฟังเสียงในใจ เสียงหัวใจ ดั่ั่งเหมือนจะดับไปกับแสงตะวัน


เผื่อเธอสงสารคนไร้ค่า เธอจะมาก่อนฉันตาย..

ดู MV เสียงหัวใจวันไร้เธอ...ของ ปาน  ธนพร ซะ นะจ๊ะ

คืนจันทร์...เหงา

posted on 07 Oct 2008 11:55 by roselyn

แหงนมองดู  หมู่ดาว ..ที่พราวฟ้า

          เฝ้ามองหา...จันทร์ดวงนี้  ที่คิดถึง

                    เห็นท้องฟ้า...โอบหมู่ดาว  เฝ้าคำนึง

ถึงครั้งหนึ่ง...เคยมองเจ้า  อย่างสุขใจ

             มาคืนนี้... จันทร์เจ้า  เหลือเพียงเสี้ยว

                     ช่างโดดเดี่ยว...ไร้เรี่ยวแรง และใจหาย

                                    เคยถามจันทร์...ฝันถึงดาว  คราวจากไกล

                                             ที่เหลือไว้  เพียงอาลัย  ให้จดจำ......

หนีรถ... ลงเรือ

posted on 19 Aug 2008 22:50 by roselyn

สงสัยจังว่า จะมีใครเชยเท่าเรามั๊ยเนี่ย  ไม่รู้ว่ามีเรื่อด่วนนักท่องเที่ยว(Chaophraya express for tourist) อะไรทำนองนี้ เห็นเขียนไว้ข้างเรือ  ค่าเรือถู๊กถูก.....จากท่าสาทรไปนนทบุรี แค่ 22 บาท  ใครที่เครียดๆ(อย่างผู้เขียน) วันๆขึ้นแต่รถ น้ำมันก็แพง เมื่อก่อนเดินทางไปศิริราชโดย taxi ไปกลับก็เกือบ 300 บาท   ไม่รวมค่า shopping ที่วังหลังด้วยอีก3แสนกว่า(สตางค์) ขอแนะนำ โดยไม่ค่าสปอนไม่ค่อยฉลาด(เซ่อ)ร์ใดๆทั้งสิ้น แต่ถ้ามีคนให้ก็จำใจ......รับจ้า  บรรยากาศดีมากๆ เรื่อด่วนสมชื่อ ระบบความปลอดภัยใช้ได้ มีชูชีพอยู่ใต้เก้าอี้ เหมือนในเครื่องบินเลย แต่ยังไม่ได้ลองดึงออกมาดู ไม่รู้ว่าผูกติดไว้หรือเปล่า คราวหน้าจะลองดึงออกมาดูนะ  แถมมีไกด์ช่าง speak บรรยายแบบเสียงในฟิล์ม เป็นภาษาอังกฤษ ได้รับรู้ประวัติศาสตร์ของสถานที่ต่างๆสองฝั่ง บ้านเราเอง แต่เป็นภาษาประกิต ......นั่งคิดตาม  อ้าว! อ้อ! เหรอ! อยู่ในใจ  ทำไมตูถึงไม่รู้น้า......ใครที่จะหนีรถติด ค่าน้ำมันหรือค่ารถแพง ลองมานั่งเรื่อดู มีเด็กถามว่า ทำไมไม่พูดว่าไปขี่เรือล่ะ?  อ้าว!ล่ะสิ....ด้วยไหวพริบ ตอบไปทันทีว่า ขี่รถ เราขึ้นไปขับได้นะจ๊ะ  แต่เรือเนี่ย ขึ้นไปขี่ไม่ได้จ้า ขาไม่กว้างพอ  ....เห็นเด็กอึ้งไป  สงสัยจะเข้าใจ เห็นภาพพจน์มั๊ง อ้อ! อีกอย่าง  ตามประสาคนช่างสงสัยมาแต่กำเนิด เห็นเรือลำยาวๆ หางกุดๆ เค้าเรียกกันกว่า เรือหางยาว ไกด์แปลว่า Long Tail Boat ทำไม๊ทำไม ไม่มีฝรั่งหรือต่างชาติไหน สงสัยกันบ้างเลยหรือเนี่ย หัวเรือมันต่างหากที่ย๊าวยาว แล้วทำไมต้องยาวมากขนาดนั้นด้วย หรือจะใช้หลักไดนามิก กลศาสตร์ใดๆ เพื่อให้ลู่ลม อันนี้ก็ม่ายรู้จะไปถามใครน่ะ   ถามดาวก็แล้วกัน

จากแม่.....ถึงแม่

posted on 12 Aug 2008 09:52 by roselyn

กำลังจะไปหาแม่น่ะ.......

เสียงเพลง...แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง ลอยมาตามลม

วันนี้วันหยุด ...เพื่อให้มีเวลาระลึกถึงแม่ของเรา

ใครที่เคยเป็นลูกแล้วได้เป็นแม่แล้ว...ย่อมเข้าใจความรู้สึกดี

ไม่ว่าแม่..จะเป็นอย่างไร ท่านคือ แม่ของเรา

ขอให้แม่ทุกคน....ที่ยอมเสียสละให้กำเนิดลูกมา

มีความสุขและภูมิใจในฐานะผู้ที่ให้กำเนิดมนุษยชาติ........

         รักแม่......จาก  ลูกปู

 

      ย่างเข้าเดือนบุญแล้ว  พอดีฝนก็เริ่มโปรยปราย

หนักบ้าง เบาบ้าง........ทำให้นึกถึงเพลงๆนึง

เคยฟังมานานแล้ว......แต่ยังชอบอยู่นะ

     หลังจากทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน   ขอนอนพักหน่อย...

มองออกไปนอกหน้าต่าง   วันนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม

     สายฝนเริ่มโปรยปราย    ใบไม้ไหว...เปียกชุ่ม

ฉันหลับตา.....กรีดสายฝนที่เอ่อล้น  ให้ไหลไปพร้อมกัน

http://www.youtube.com/watch?v=4T5juQcCp38&feature=related

ฝน 

....เบิร์ด กับ ฮาร์ท

อยากจะลืมใครสักคน
เมื่อหยาดฝนพร่างพรมพริ้วมา
สายน้ำที่ร่วงหล่น ปนเคล้าหยาดน้ำตา
กลับไปคิดถึงครา แรกที่เราพบกัน..
มรสุมที่หาดสีทอง นำเราสองให้ปองรักกัน
ฟ้าคำรามเธอกลัว ตัวของเราหนาวสั่น
สื่อดวงตาสัมพันธ์ อบอุ่นพลันสองเรา
**ความรักเราเคยสดชื่น แล้วใยแปรเป็นอื่น
เหลือแต่ความขื่นขมระทม เมื่อลมพายุหอบฝนมา
เธอไม่ยอมบอกเหตุผลใดใด
ปล่อยฉันไว้กลางฝน

มาบัดนี้ยามฟ้าหม่น ราวกับดลให้ตรมฤทัย
รู้เป็นเพียงอากาศ แต่ไม่อาจห้ามใจ
อยากมีเธอชิดใกล้ แต่เธอคงไม่คืน
(ซ้ำ**)
(ซ้ำ*)
ที่เธอลาฉันไป...ที่เธอลาฉันไป...ที่เธอลาฉันไป

(แค่)คนคนเดียว

posted on 30 Jul 2008 19:36 by roselyn
 

คน... หนึ่งคน เท่านั้น..เอง

วัน....ที่คนหนึ่งคน  เช่นกัน

เคยคิดว่าคง เจ็บเพียงคงไม่นาน

แล้วสักวัน...ก็หายดี

คน... หนึ่งคนเท่านั้น..เอง

ใจก็ยัง....ไม่ลืมซักที

ถึงแม้ เวลา.... ผ่านเดือนพ้นปี  

ก็ยังเป็นดังเคยเป็น

ทำไม แค่คน คนเดียว  

ทำให้เจ็บช้ำ.... ได้นานเหลือเกิน

ไม่เข้าใจ ทำไม...ทำไม

ใจไม่เคยจะคิดเลย   จะมีสักวันที่เจ็บช้ำใจ

ต้องทุกข์และทนอยู่ไม่รู้คลาย

.......เพราะว่า...คนเพียงคนเดียว

พูดไม่ออก....http://www.youtube.com/watch?v=Ay8GvSSPkew

คนเจ้าน้ำตา(ขี้แง)

posted on 26 Jul 2008 16:21 by roselyn
 

ทั้งที่รู้....จบไปแล้ว     รู้ทั้งรู้.....ว่าไม่รัก
ยังจะอยาก...พูดจาทักทาย....เมื่อเจอ

รู้ว่าเขาไม่เปลี่ยนใจ...... รู้ทั้งรู้เขาไม่แคร์

ยังอุตส่าห์......แอบเผลอคิดเพ้อฝันไป

ไม่เคยจำ... ไม่เข้าใจเหตุใดยังรักและฝังใจ

ที่เขาทำมันโหดร้าย
...........
เปลี่ยนตัวเอง ........ปรับตัวเองก็ยังทำไม่ได้

ก็คำว่ารักมันค้างมันคาในใจ......... ก็ยังหวั่นไหวในใจอยู่ดี

บอกตัวเองทุกวัน......ให้หันไปทางอื่น

เวลาที่เขานั้นเข้ามา .......

บอกตัวเองซ้ำๆ .......เลิกทำเป็นคนเจ้าน้ำตา
อย่าเสียดายเวลา
อย่าให้เขารู้ว่าเราไม่เปลี่ยนจากเดิม

พยายามจะตัดใจ.........ตัดปัญหาให้พันไป
แต่ก็ทำไม่ได้เลยสักที
คิดถึงเขาอยู่เสมอ..........อยากให้เขาอยู่ตรงนี้
ได้แต่คิดทั้งๆ ที่มันไม่มีทาง

* บอกตัวเองทุกวัน .........ให้หันไปทางอื่น
เวลาที่เขานั้นเข้ามา
บอกตัวเองซ้ำๆ .......เลิกทำเป็นคนเจ้าน้ำตา
อย่าเสียดายเวลา
อย่าให้เขารู้ว่าเราไม่เปลี่ยนจากเดิม ..

http://www.youtube.com/watch?v=uhxpdILAmY8&feature=related

ความทรงจำสุดท้าย

posted on 22 Jul 2008 12:07 by roselyn
   ช่างบังเอิญ...จริงๆ  ก่อนจะอ่าน click ที่ link ดู MV แล้วจะเข้าใจ 

http://www.youtube.com/watch?v=z3Fpfvva_u0

ไม่รู้จริงๆว่า เป็นฉากของหนังเรื่อง The Notebook อะป่าว  แต่ชอบเนื้อร้องของเค้า ซึ่งบังเอิญตรงกะใจของเราที่ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน  ได้แต่ถาม แต่ไม่รู้..คำตอบ  คงต้องรอต่อไป  อีกนานแค่ไหน ก็คงเหมือนในเนื้อเพลง บรรทัดสุดท้าย  ....เศร้าตามเคย...เรา

 อยากรู้ว่ารักจะคงอยู่ไปอีกนานไหม
ถ้าอะไรทุกอย่างมันแปรเปลี่ยน
คาดหวังอะไรมันกลายกลับมันได้ผิดเพี้ยน
ไม่ได้เป็นเหมือนเก่า ไม่เป็นเหมือนเดิม

วันเวลายังคงเปลี่ยนไป
ภายในใจคนเราจะเปลี่ยนไหม
ฉันไม่รู้ว่าจากนี้..ไป
รักเราจะเป็นอย่างเดิม
หรือรักมันจะจบลง..ซักวัน

หากฉันเป็นคนตาพร่ามัว มองไม่ค่อยเห็น
หน้าก็มีริ้วรอย..ไม่น่ามอง
และหลังที่เคยยืนได้ตรง มันกลับงอโค้ง
ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง ไม่เป็นเหมือนเดิม

ความทรงจำเริ่มจะเลือนหาย
ทำอะไรไม่ค่อยจะทันเขา
ผมสีดำเปลี่ยนเป็นสีเทา
รักเราจะเป็นอย่างไร
ฉันยังมีเธอข้างกายไหมเธอ
(ฉันขอมีเธอข้างกาย..ได้ไหมเธอ)

ฉันไม่รู้ว่ามันจะอีกนานไหม
ที่ความทรงจำมันจะเลือนหาย
แต่รู้แค่เพียงว่ามั่นใจ
ว่าความทรงจำสิ่งสุดท้าย....ต้องเป็นเธอ

Deep Blue