ย่างเข้าเดือนบุญแล้ว  พอดีฝนก็เริ่มโปรยปราย

หนักบ้าง เบาบ้าง........ทำให้นึกถึงเพลงๆนึง

เคยฟังมานานแล้ว......แต่ยังชอบอยู่นะ

     หลังจากทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน   ขอนอนพักหน่อย...

มองออกไปนอกหน้าต่าง   วันนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม

     สายฝนเริ่มโปรยปราย    ใบไม้ไหว...เปียกชุ่ม

ฉันหลับตา.....กรีดสายฝนที่เอ่อล้น  ให้ไหลไปพร้อมกัน

http://www.youtube.com/watch?v=4T5juQcCp38&feature=related

ฝน 

....เบิร์ด กับ ฮาร์ท

อยากจะลืมใครสักคน
เมื่อหยาดฝนพร่างพรมพริ้วมา
สายน้ำที่ร่วงหล่น ปนเคล้าหยาดน้ำตา
กลับไปคิดถึงครา แรกที่เราพบกัน..
มรสุมที่หาดสีทอง นำเราสองให้ปองรักกัน
ฟ้าคำรามเธอกลัว ตัวของเราหนาวสั่น
สื่อดวงตาสัมพันธ์ อบอุ่นพลันสองเรา
**ความรักเราเคยสดชื่น แล้วใยแปรเป็นอื่น
เหลือแต่ความขื่นขมระทม เมื่อลมพายุหอบฝนมา
เธอไม่ยอมบอกเหตุผลใดใด
ปล่อยฉันไว้กลางฝน

มาบัดนี้ยามฟ้าหม่น ราวกับดลให้ตรมฤทัย
รู้เป็นเพียงอากาศ แต่ไม่อาจห้ามใจ
อยากมีเธอชิดใกล้ แต่เธอคงไม่คืน
(ซ้ำ**)
(ซ้ำ*)
ที่เธอลาฉันไป...ที่เธอลาฉันไป...ที่เธอลาฉันไป

(แค่)คนคนเดียว

posted on 30 Jul 2008 19:36 by roselyn
 

คน... หนึ่งคน เท่านั้น..เอง

วัน....ที่คนหนึ่งคน  เช่นกัน

เคยคิดว่าคง เจ็บเพียงคงไม่นาน

แล้วสักวัน...ก็หายดี

คน... หนึ่งคนเท่านั้น..เอง

ใจก็ยัง....ไม่ลืมซักที

ถึงแม้ เวลา.... ผ่านเดือนพ้นปี  

ก็ยังเป็นดังเคยเป็น

ทำไม แค่คน คนเดียว  

ทำให้เจ็บช้ำ.... ได้นานเหลือเกิน

ไม่เข้าใจ ทำไม...ทำไม

ใจไม่เคยจะคิดเลย   จะมีสักวันที่เจ็บช้ำใจ

ต้องทุกข์และทนอยู่ไม่รู้คลาย

.......เพราะว่า...คนเพียงคนเดียว

พูดไม่ออก....http://www.youtube.com/watch?v=Ay8GvSSPkew

คนเจ้าน้ำตา(ขี้แง)

posted on 26 Jul 2008 16:21 by roselyn
 

ทั้งที่รู้....จบไปแล้ว     รู้ทั้งรู้.....ว่าไม่รัก
ยังจะอยาก...พูดจาทักทาย....เมื่อเจอ

รู้ว่าเขาไม่เปลี่ยนใจ...... รู้ทั้งรู้เขาไม่แคร์

ยังอุตส่าห์......แอบเผลอคิดเพ้อฝันไป

ไม่เคยจำ... ไม่เข้าใจเหตุใดยังรักและฝังใจ

ที่เขาทำมันโหดร้าย
...........
เปลี่ยนตัวเอง ........ปรับตัวเองก็ยังทำไม่ได้

ก็คำว่ารักมันค้างมันคาในใจ......... ก็ยังหวั่นไหวในใจอยู่ดี

บอกตัวเองทุกวัน......ให้หันไปทางอื่น

เวลาที่เขานั้นเข้ามา .......

บอกตัวเองซ้ำๆ .......เลิกทำเป็นคนเจ้าน้ำตา
อย่าเสียดายเวลา
อย่าให้เขารู้ว่าเราไม่เปลี่ยนจากเดิม

พยายามจะตัดใจ.........ตัดปัญหาให้พันไป
แต่ก็ทำไม่ได้เลยสักที
คิดถึงเขาอยู่เสมอ..........อยากให้เขาอยู่ตรงนี้
ได้แต่คิดทั้งๆ ที่มันไม่มีทาง

* บอกตัวเองทุกวัน .........ให้หันไปทางอื่น
เวลาที่เขานั้นเข้ามา
บอกตัวเองซ้ำๆ .......เลิกทำเป็นคนเจ้าน้ำตา
อย่าเสียดายเวลา
อย่าให้เขารู้ว่าเราไม่เปลี่ยนจากเดิม ..

http://www.youtube.com/watch?v=uhxpdILAmY8&feature=related

ความทรงจำสุดท้าย

posted on 22 Jul 2008 12:07 by roselyn
   ช่างบังเอิญ...จริงๆ  ก่อนจะอ่าน click ที่ link ดู MV แล้วจะเข้าใจ 

http://www.youtube.com/watch?v=z3Fpfvva_u0

ไม่รู้จริงๆว่า เป็นฉากของหนังเรื่อง The Notebook อะป่าว  แต่ชอบเนื้อร้องของเค้า ซึ่งบังเอิญตรงกะใจของเราที่ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน  ได้แต่ถาม แต่ไม่รู้..คำตอบ  คงต้องรอต่อไป  อีกนานแค่ไหน ก็คงเหมือนในเนื้อเพลง บรรทัดสุดท้าย  ....เศร้าตามเคย...เรา

 อยากรู้ว่ารักจะคงอยู่ไปอีกนานไหม
ถ้าอะไรทุกอย่างมันแปรเปลี่ยน
คาดหวังอะไรมันกลายกลับมันได้ผิดเพี้ยน
ไม่ได้เป็นเหมือนเก่า ไม่เป็นเหมือนเดิม

วันเวลายังคงเปลี่ยนไป
ภายในใจคนเราจะเปลี่ยนไหม
ฉันไม่รู้ว่าจากนี้..ไป
รักเราจะเป็นอย่างเดิม
หรือรักมันจะจบลง..ซักวัน

หากฉันเป็นคนตาพร่ามัว มองไม่ค่อยเห็น
หน้าก็มีริ้วรอย..ไม่น่ามอง
และหลังที่เคยยืนได้ตรง มันกลับงอโค้ง
ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง ไม่เป็นเหมือนเดิม

ความทรงจำเริ่มจะเลือนหาย
ทำอะไรไม่ค่อยจะทันเขา
ผมสีดำเปลี่ยนเป็นสีเทา
รักเราจะเป็นอย่างไร
ฉันยังมีเธอข้างกายไหมเธอ
(ฉันขอมีเธอข้างกาย..ได้ไหมเธอ)

ฉันไม่รู้ว่ามันจะอีกนานไหม
ที่ความทรงจำมันจะเลือนหาย
แต่รู้แค่เพียงว่ามั่นใจ
ว่าความทรงจำสิ่งสุดท้าย....ต้องเป็นเธอ

Deep Blue

เดือนบุญ

posted on 18 Jul 2008 12:45 by roselyn

    ผ่านไปแล้ว วันเกิดเรา 14ก.ค.นี้  บางปีติดกับวันอาสาฬหบูชาและเข้าพรรษาเลย

เงียบเหงายังไง บอกไม่ถูก ไม่ต่างอะไรกะวันอื่นเลย  เพื่อนฝูงก็ไม่ได้เจอกัน

ที่บ้านก็ไปทานอาหารกันตามปกติ...........ได้ไปทำบุญ   แต่ไม่ได้ไปเวียนเทียนเลย

เสียดายเหมือนกัน

    รอดไปอีก 1 ปี .....อยากจะร้องเพลง' เหลืออีกกี่วัน อีกกี่ปี ที่จะมีเธอ?"

จำชื่อเพลงไม่ได้อีก เหลืออีกกี่ปี ที่เราจะได้ทำบุญ ทำกุศล ทำตัวให้เป็นประโยชน์

เหลืออีกกี่บุญหรือกี่กรรมที่จะได้พบ

    การรอคอย ... ที่ไม่มีวันรู้ว่าจะมาเมื่อไร  เหมือนสายลมที่พัดผ่านไป.....ไม่มีอะไร

เหลือไว้ให้จดจำ

ของฝัน..วันเกิด

posted on 10 Jul 2008 08:04 by roselyn

อีกไม่กี่วันเนี้ย  ก็ใกล้ถึงวันเกิดของเราแล้ว....

          ใครๆก็คงนึกถึง  งานเลี้ยงเฮอาปาร์ตี้กัน  แต่เรากลับนึกถึงว่า จะไปทำบุญที่ไหนดีน้า

เพราะคงไม่มีงานเลี้ยงตามเคย  นึกไม่ออกเลยว่า จะมีใครจำได้มั่ง นอกจากคุณพ่อคุณแม่ของเรา 

อยากกราบขอบพระคุณท่านที่ให้กำเนิดเรามา  แม้ว่าจะไม่ได้มีชีวิตที่ดีเลิศหรือมีความสุขสบาย 

มากนัก  แต่ก็ได้มีชีวิตมาจนถึงปัจจุบัน.....ได้พบประสบการณ์และผู้คนมากมาย  ทั้งหัวเราะ ร้อง

ไห้ร่าเริง เงียบเหงา เศร้า สนุก ทุกข์ระทม

        วันเกิดปีที่แล้ว ต้องไปดูแลคนป่วยที่โรงพยาบาล ไม่ได้แม้แต่จะทำบุญใส่บาตร  ปีนี้..ขอ

บ่งปันและช่วยเหลือ คนที่ขาดแคลน และทำบุญก็พอ   เพราะเป็นช่วงเข้าพรรษาและใกล้วัน 

อาสาฬหบูชาด้วย  ส่วนของขวัญที่อยากได้นั้น  คงเป็นเพียง...แค่ความฝัน  แต่ยังหวังว่า  สักวัน

หนึ่งคงจะได้รับ นั่นคือ ความสุขที่แท้จริง ในชีวิตสักครั้งหนึ่ง...................

 

 

โอ!เกรงจั๊ย เกรงใจ เจ้าของweb เค้าจัง....ต้องเขียนซะหน่อย(พิมพ์ชัดๆ)

     ข่าวคราวเงียบหายไปนานนนน....ตั้งแต่เลิกกะเจ้าติ่ง(ไส้) แต่ยังมีรูปไว้ให้ดูเป็นที่ระลึก ก็หมอใจดีถ่ายไว้ให้ตอนผ่าตัด  อูย...บวมเป่งเชีย!     สถานการณ์เศรษฐกิจกำลังย่ำแย  ไปที่ไหน    มีแต่ข้าวของขึ้นราคา สินค้าต่างๆพากันรอคิวปรับราคาขึ้น  แต่กะตังในเป๋าตู ไหงอยู่เท่าเดิม....ขอปรับได้มั่งปะ  (ไม่มีคำตอบจากสวรรค์จ้า)    ฟังข่าวประชุมสภา ประท้วงกันจัง กว่าจะลงมติ......สงสารนะ คนแก่ๆทั้งน้าน ท่าจะเครียด ความดัน เบาหวาน โรคหัวใจคงกำเริบกันมั่งหรอก

     เด็กนักเรียนๆล่ะ  เครียด...การบ้านเยอะ.....นักศึกษาล่ะ.....เทอมนี้ลงหลายวิชาจัง แถมเรียน วันเสาร์ด้วย  อะจ๊า!....น่าเห็นใจ    ไม่ว่าจะทุกข๋ สุข เหนื่อย เศร้า เหงา เครียด  สุดท้ายต้องนอนทุกคนจิงมะ....ว่าแล้วก็กรนซะ..ครอกฟี๊ๆๆ   ตื่นขึ้นมาก็กินๆๆ.....แล้วก็เครียดต่อ 

     อยากไปนอนในเรือ ลอยอยู่กลางทะเลสาบเหมือนพี่เบิร์ดใน MVมีแต่คิดถึง..จัง  และอยากไป นุ่งกิโมโนนั่งดูหิมะตกที่ญี่ปุ่นเหมือนละครเวทีโจโจ้ซัง....จัง   ยังอยากไปเดินเล่นท่ามกลางหิมะที่ ฝรั่งเศส  อยากไปล่องเรือดูฟยอร์ชที่นิวซีแลนด์............................

     สุดท้าย....ได้แต่เดินไป7-11 ซื้อสเลอปี้กะซาลาเปา  มานอนกิน ณ มุมหนึ่งของซอกใจที่อ้างว้าง.....

                                                          ด้วยลักแท้แพ้โปลิศ 

ลาก่อนนะ.....ติ่งจ๋า

posted on 08 May 2008 09:04 by roselyn

กลบข่าวพายุกระหน่ำ....อิๆๆ ข่าวของตัวเอง(จะมีใครซะอีกล่ะ) เขียนเอง อ่านเอง เออเอง!

" เมื่อวันเสาร์ที่3 พ.ค.51 ที่ผ่านมา เราเอง ปวดท้องเล็กน้อย แบบพอทน...แบบว่านอนดู MV ได้ไม่นาน เกิดอาการหิวก้อหิว ปวดก้อปวด เลยค่อยๆฟาดเย็นตาโฟไป 1 ชาม กะองุ่นไร้เมล็ดอีก 1 พวง


    หลังจากนั้น ก้อปวดท้องมากขึ้นตั้งแต่ แบบ colic pain ,migran (ม่ายช่ายนี่นา...) ปวดลึกๆ ปวดตื้อๆ ปวดๆหยุดๆ จนปวดไม่หยุด ญาติเห็นท่าไม่ค่อยดี(ไม่ได้post ท่านางเอก) เพราะลงไปนอนครางหงิงๆๆกะพื้น  เลยขู่ให้ลุกขึ้น(เอง)ไปรพ.ตอนตีห้าฝ่าๆ เจอแต่หมอเวร(กรรมอะป่าว...ไม่อยากคิดต่อ)


    สรุปว่า ได้รับการตรวจแบบละเอียดถี่ถ้วนทุกซอกทุกมุม ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า  ไม่เว้นแม้แต่เลือด ปัสสาฉี่ ยัง diag ไม่ได้ชัดว่าเป็นอะไรแน่(เป็นคนไข้ชัดๆ..ยังไม่รู้อีกเหรอเนี่ย)


     หลังจากถูก consult ไปหลายหมอ(หลายกะตังด้วยสิ) ปรากฎว่า ไส้ติ่งประท้วง เพราะอดอาหารมานานตั้งแต่หลังเที่ยงคืนมาจนห้าโมงเย็น เลยอักเสบซะงั้น  ดีนะ.....ที่ไม่แตกซะก่อน

     สรุปจ้า........เป็นไส้ติ่งอักเสบชนิดกวนๆ  ผ่าตัดไปแล้ว เมื่อวันอาทิตย์ที่4เนี่ยเองตอนเย็นๆ

ผลปรากฎว่า.... ไส้ติ่งอักเสบดี บวมเล็กน้อย ไม่ปริแตก(เพราะโดนหมอกดแค่5-6คนเอง) ส่วนตัวเองอาการสาหัส  ทนพิษบาดแผลขนาด2เซ็นต์ไม่ไหว  ลุกขึ้นจากเตียงขอกลับบ้านเฉยเลย 

เมื่อวันจันทร์... ที่ผ่านมา

                                                                 จบข่าว

สมัยนี้ ถ้าปิดเทอมหรือวันหยุด ก็จะเห็นบรรดาวัยรุ่นทั้งรุ่นเล็กรุ่นใหญ่จะขลุกกันอยู่ในห้อง

นั่งหน้าจอกันทั้งวัน.......นึกว่าดูทีวี........ปละเปล่าจ้า......เล่น Net

ความจริงเห็นเล่น M กันทั้งน้าน MSN นั่นแหละ.....หลังจากแกล้งเดินผ่าน แล้วแอบดู

ได้ความว่า....chat กันตลอดวัน...ตึ่ง..ตึง...ตึ๊งๆๆๆ

ใครต่อใครพากันแวะเวียนเข้ามาคุยด้วย เหมือนไม่ได้เจอกันมานานซักชาตินึงแล้ว

ที่แท้ เพิ่งเจอกันเมื่อวานหรือไม่ก็เพิ่งเรียนกลับมาบ้าน

พอหันมาดูตัวเอง ..แล้ว โถ! เดินผ่านคอมฯทีไร  ม่ายรู้จะเปิดไปดูอะไร

ดูข่าว... ดู web โน้นที web นี้ที....แล้วก็ไปฟังเพลง

ไป e-learningมั่ง  ดูดวงมั่ง  ดู web comedy มั่ง โอ๊ย! สารพัดweb

ที่เบื่อมากๆ คือ check mail ตามประสา  คน Intrend เค้ามี Hotmail....เราก็มี

แถมต้องมี Yahoo Mail ด้วย.....แต่ปรากฎว่า You have 0 unread messages: แป่วววว

เศร้านะ....เผลอๆลืม password อีก  เพราะนานๆเปิดที.....อนาถนัก..ตัวเรา

สรุปว่า...คนที่กำลังเล่น net อยู่เนี่ย ให้ดีใจได้เลยว่า  ยังมีเพื่อนอยู่

ต้องเป็นคนน่ารัก น่าคบแน่เชียว หรือไม่ก็แฟนตรึม

ส่วนคนที่ไม่รู้จะเปิด Net ไปทำไม  คงต้องทำใจ..อย่างเดียว

แถม....ต้องมาเปิดตอนดึกๆยังงี้ด้วย น่าสงกะสัย  ไม่มีใครคบ?

 

คำถาม...ที่ไม่มีคำตอบ

posted on 20 Apr 2008 10:56 by roselyn

ในโลกที่สวยงามใบนี้.......ฉันเกิดมาเพื่ออะไร

     ท่ามกลางผู้คนมากมาย......ทำไมฉันจึงเดียวดาย

          ฉันสื่อสารกับพวกเขา.....แต่...ไม่มีใครที่ฉันจะพูดด้วยได้เลย

              และทุกครั้งที่ฉันอยากพูด......ไม่มีใครฟังฉันเลย

ชีวิตของฉัน.....มีแต่...ทำเพื่อคนอื่น.....คนที่ฉันรักและห่วงใย

      ทั้งชีวิต..มีแต่...ภาระและหน้าที่  แล้วสิ่งที่ฉันต้องการล่ะ

            คงเป็นแค่...ความฝัน.......แต่อนิจจา....ไม่เคยแม้จะแต่จะฝัน

มันมีแต่ความว่างเปล่า.....ความมืด.....ความอ้างว้าง

ถ้านี่ คือ ทั้งหมดของชีวิต....แล้วทำไม...ฉันจึงต้องมีชีวิตแบบนี้ ?